Page Not Found

...و امسال اولین سالی بود که لحظه ی تحویل سال خونه نبودم، کنار سفره نبودم و دیدن کسی هم نرفته م. و توی گیر و دار تحویل گرفتن مریض های اورژانس، وقتی هم نبود که بشینم آرزویی بکنم از ته دل و حس کنم اون لحظه ی حیرت انگیر رفت و آمد بین دو این سال رو؛ مثل لحظه ی با شکوه عبور دو دوست خیلی خیلی قدیمی، از کنار هم.....

...و گویا که احساس بهارانه ام هم همه ش بند بوده به همین چیز ها! که فعلن تهی ام از هرگونه حسی. چه بهاری، چه غیر بهاری!

...و فردا آخرین کشیک عیدم هم میره پی کارش... شاید این کشیک که به آخر رسید، حس من هم باهاش شروع شد...!
مثل اون سالی که رفت و، این که آمد...