از لا به لای نیمچه نویسی های قدیم....:
...می پرسید که چرا می نویسی؟ فکر نکردم. نیازی نبود. همیشه می دونستم:
بلاگ می نویسم تا بگم که هستم.
تا دنیا
بدونه اگر یک نقطه بیشتر نیستم، اما توی ذهنم نقطه ها کلمه می شن و کلمه
ها جمله و جمله ها متن و متن ها دل ها رو فتح می کنند...! و من ذهن و دل و
قلبم با همه ی کوچکی جسمم این توانایی رو داره که روی بام دنیا بایسته...
نمی نویسم که فقط درونم رو تخلیه کنم. می نویسم تا ارضاء بشم از حس نیاز به حرف های نو، کلمات قشنگ و داستان های تازه...
می نویسم که ثابت کنم انسانم. و انسان چه قدر بزرگ می تونه فکر کنه.
می نویسم تا بودنم رو و موندنم رو فریاد بزنم!
به همین سادگی...!
---
سوده
خرداد 87
