گاهی شده این روزها که یک لحظه فکرش مثل عقابی تیز پرواز، خیلی برق آسا از این سوی ذهنم پرواز کند برود آن سو و از همان سو هم برود بیرون، انگار که مثلن از این گوش پر زنان آمده باشد تو و از آن یکی ش هم در آمده باشد. و بعضی وقت ها، همین عبور کوتاه کافی بوده که سکون ذهنم زیر صدای بال زدن هاش بلرزد کمی و من «فکر» کنم به تمام دلیل هایم.

مدت هاست که نمی نویسم. نه اینجا، نه آنجا و نه هیچ کجای دیگر، حتا روی دفتر و کاغذ های همیشه دوست داشتنی ام. زیاد فکر کرده ام به اینکه چرا. که دلیلش چه بوده این همه بی نیازی یکهو از واژه ها، این همه دوری خودخواسته از جمله ها. و تا دلت بخواهد دلیل دارم و تا دلت بخواهد هم نه. از آن چیزهایی است که درکش توی فضای ذهن خودم هم نمی گنجد. فقط همین را می دانم که یک روز حس کردم که یا  من دیگر توی واژه ها جا نمی شوم، یا واژه ها در من. و ننوشتم.

خدا بعضی ها را شفا بدهد، از نوع عاجلش! جهت اطلاع عرض کنم که ما هک نشده بودیم! صفحه ی اول مان را یک عده موجود «...» برداشته بودند گذاشته بوند این، که خوشبختانه با یک ری-پابلیش کردن سایت، خودش درست شد و چیزی هم کم و کسر نشده اصلن.

باز هم خدا بعضی ها را شفا بدهد!

زنگ می زند. بعد شاید یک چیزی که بشود اسمش را گذاشت سال ها. بعد چیزی که شاید بشود اسمش را گذاشت قرن ها... بعد چیزی که در چشم من اصلن از ابتدا هم نبوده انگار و حالا یک دفعه «هست» شده است. بعد چیزی که اصلن بعد چیزی نیست. و توی صدایش یک بغضی است که من دیگر یاد گرفته ام تاب بیاورمش توی همین یک سالی که می روم بیمارستان و می آیم. که یاد گرفته م خیلی جدی و خونسرد توضیح بدهم برایش و احساساتم را نگه دارم برای خودم. و دروغ اگر نگویم، یک لحظه واقعن ترسیدم که قیافه م شده باشد عین آن آقای دکتر خیلی دور، خیلی نزدیک...! پر از تجربه های تکراری و تهی از عاطفه از فرط این همه تکرار و دور دور دور از آنجایی که باید.

بهش میگویند دژاوو. اینکه یهکو صحنه ی جدیدی را ببینی توی عالم بیرون که تو را عجیب یاد صحنه ای بیندازد که فکر میکنی حتمن قبلن هم یک جا دیده ای ش! اما هرچه که فکر می کنی کی بوده یا که کجا، هیچ یادت نمی آید.

به قول ویکی پدیای همه چیز فهم و همه چیز دان که:

Déjà vu is a French phrase meaning "already seen", and it refers to the experience of feeling sure that one has witnessed or experienced a new situation previously.

اما آنچه که امروز من می دیدم، هیچ هم دژاوو نبود. که اصلن کاملن هم واقعی بود و خوب هم یادم بود که کجا دیده بودمش آخرین بار.

تابستان است. مثل همیشه به وقتش آمده. بی که بپرسد حاضری آیا که پا بذارم توی دلت؟! و ما دلمان یکهو بی هوا تابستانی شده. بی که بهار را رد کرده باشد! اصلن این روزها حس می کنم انگار کسی از وسط بهار پرتم کرده، انداخته وسط تابستان. و من یک فضای خیلی خالی توی ذهنم مانده که نمی دانم این وسط چه شده. یاد آن کتابی افتاده م که توی دوران راهنمایی خوانده بودم: هوشمندان سیاره اوراک!

دیدی بعضی آدم ها، همیشه دنبال اشتباه می گردن توی نظر هات؟ دنبال یه چیزی که انگشت بذارن روش و قیافه شون رو کج و کوله کنن و مخالفت شون رو به نحو احسن باهاش اعلام کنن و بهت بفهمونن که بابا جان you are wrong؟! و بعد دیدی که چه طور بحث و درگیری پیش میاد از این مخالفت ناگهانی که بد می خورد توی ذوقت و از طرف مقابلت می رنجی به خاطر این حرکت «مغرضانه»اش و آخرش -در حالی که یک گوشه ی دلت زخم خورده و یک درد مبهم سوزناکی توش می پیچد - دیگر تصمیم می گیری که هیچ حرف نزنی، چون که فکر می کنی اصلن آب تان با هم توی یک جو نمی رود که نمی رود؟ (مثل آن وقتی که  مثلن داری حرف می زنی و بعد یکی یکهو یک مشت بکوبد توی صورتت! بهتش، سکوتش، غمش، و حس تحقیر شدنش چه طوری است؟! دقیقن همان طوری!)

...و ته دارد می کشد این جامی که سر کشیدیمش و اسمش بود عید! و خدا می داند که تا کی باز حالا حالا ها مجالی نیست برای نفس تازه کردن و چه همه باید دوید و دوید و رفت و رفت این زندگی را!

حول و حوش ساعت 17:30 امروز بود. شبکه 3 انگار یک برنامه ای را سه شنبه ها نشان می دهد، به اسم «آسمان آبی» با اجرای ژیلا صادقی که درباره ی پیوند عضو است.

حال و هوای برنامه راستش یک جور خاصی بود اصلن. طوری که ندانی حتا اگر که موضوع بحث دقیقن چیست، فضای فضایی اش (!) خود به خود پاهات را از زمین می کند می برد می گذارد یک جای دور، انگار که یکهو دنیا جای کوچکی می شود برای آدم و همه ی زندگی ات می شود آن قاب رنگین تلویزیون و حرف های آدم های توش و بعد که فهمیدی منظور از این حرف ها و مصاحبه ها چی بود، دلت خودش بدون ذره ای تردید اقرار می کند که تسلیم تسلیم شده است!

امروز نشسته بودم دور آن میزهایی که همراه صندلی های شان تازه چیده شده اند توی طبقه پایین دانشکده و کلی کتاب و روزنامه و مجله هم هر روز می گذارند روی شان تا بچه ها بخوانند شان و میزان مطالعه ی آزادشان برود بالا! و داشتم نام هر جلسه ی روماتولوژی را روی سربرگ هاش می نوشتم و یکی یکی می دادم دست میترا که بذارد روی اصل جزوه ها و بدهد به انتشارات. که یکهو یکی از بچه های کلاس آمد جلو و اشاره کرد به جزوه های سمیولوژی توی دستش و گفت «ممنون بابت جزوه ها!». جا خوردم و سر تکان دادم که خواهش می کنم. گفت «شنیده م جزوه ی روماتو هم می نویسی؟!» آهی کشیدم و گفتم که آررههه! گفت: «بابت اون هم ممنون! ان شاء ا.. که این دفعه دیگه مشکلی پیش نمیاد... (اشاره دارد به کنار کشیدن موقتی من از گروه جزوه به نشانه ی اعتراض به یک اتفاق) برای ما ها که کلی افتخاره جزوه بنویسی!!!» (و من در این لحظه دیگه داشتم شاخ در می آوردم) ...و خلاصه ما هم اندکی تعارف تیکه پاره نمودم و دو نقطه او میخکوب شدیم سر جامون تا این دوست همکلاسی مون رفت.

داشتم باز فکر می کردم! (eee! خوب فکرم میاد چی کار کنم! :دی) راستش به نظرم «انتخاب کردن»، همیشه می شود یک بخش مهمی از زندگی آدم ها. لحظه به لحظه ی زندگی اصلن انتخاب است. چون لحظه به لحظه اش رفتن است و وقتی که می روی، یک راه صاف نشانت نمی دهند که بیا بگیر، این راه تو! تا آخرش را برو! ...و این طور می شود که هر چی جلوتر می روی، راهت هی سخت تر می شود و پیچ در پیچ تر و دوراهی هاش بیشتر و تعداد انتخاب ها بیشتر تر و تصمیم گیری در موردشون هم پیچیده تر تر! و انگار مهارت پیدا کردن در «تصمیم گیری» از آن چیزهای مهمی ست که نداشتنش نه فقط خودت را، که اصلن همه ی آدم های اطرفت را هم بدجور عذاب می دهد!